لما يبقى عندى عشرين سنة

من زمان و انا فاكرة انه لما يكون عندى عشرين سنة,هوصل لكل حاجه

طبعا طبعا هبقى عارفة اتجاهاتى و بوصلتى و تفكبرى رايح فين

و طبعا يا أمنية هتبقى اتخرجتى من الجامعة و فاهمة شغلك كويس اوى

(الطبع شىء مفروغ منه انى هكون اخترت الشخص , اللى قال ايه (اكمل حياتى معاه

حلم لطيف جدا

احلام لطيفة كلها جدا ... توحى بالاستقرار و الامان

و حاجات بيطير معاها قلبى و عينيه بتلمع لما بافكر فيها

مش فاكرة اوى عيد ميلادى العشرين

و اللطيف انى عندى اربعة و عشرين سنة دلوقتى

مش مهم صغيرة و لا كبيرة و لا عندى كام سنة

بس المهم انى عشت و باعيش و هعيش كل يوم من ايامى

و برضه مش بقيت باحسب الاحلام و السن و كده

بس بقيت حاسه بأيامى اكتر من الاول

و مش زى ما قالت فيروز ... عشرون عاما احترف الحزن و الانتظار :)

جنازة من غير ميت

احلى حاجة باحبها فى كل يوم الصبح

احساس صباح الخير

باصحى الصبح كانى طفل , على وجهى ابتسامة عريضة و حاسة احساس صباح الخير و انه النهاردة يوم احسن و فيه حاجات اجمل

بس اتفزعت لما صحيت يوم و محستش كده

كنت بافكر فى اللى حصل امبارح

يا ترى حصل بجد و لا محصلش

دخلت الحمام و اول ما شفت وشى فى المرايا , ادركت انها حقيقة

نعم لقد فقدنا فلان

و ليس معنى الفقد انه مات او سافر

بس اهو مش هيكون موجود فى حياتنا

لبست و رحت الشغل و كملت ايامى عادى كأن مفيش حاجة حصلت

و عدت الايام و دايما بيوحشنى و بادور عليه

انا فكرة كويس اول مره حد مات فى حياتى

يمكن مراسم الموت ساعدتنى ساعتها و من وقتها انى استوعب و افهم يعنى ايه حد مات

و بعدها الناس بتييجى تواسيك و يحاولوا يخدوا بالهم منك

لكن من ساعتها و لا حد كلمنى و لا الموضوع اتحكى

و كانه فقدان شخص من حياتك شىء طبيعى او كانه كان مش موجود

او كاننا خلاص بقه كبارر كفاية لاستيعاب هذه الامور

بس باقولكم لا انا مش كبيرة و مش مستوعبة و رافضة هذا الفقدان

و بافتكره لما اصحى الصبح و ابص فى المراية عشان بلاقى انى نمت معيطة

احلام بالالوان

كلمة احلام دايما كلمة جميلة قوى, و كمان مؤثرة

بتحسسنى بحاجة بريئة او بكر جوايا

والاهم انها بتحسسنى بالخير , عمرى ما حسيت انه فيه احلام شريرة

مع انى المفروض انى ادركت خلاص ان الدنيا مش ابيض و اسود بس

لأ دى طلعت بلالوان

احلامى من زمان بتدخل ضمن سياق و خطة مطلوبة التنفيذ

يمكن عشان انا منظمة وباحب الحاجات اللى باحلم بيها , وبالتالى باسعى فعلا لتحقيقها

ممكن افتكر حلم الحصول على كتاب او لعبة و التنظيم و التخطيط لشراؤه

و اكيد افتكر احلام المدرسة و الكليه و نفسى ادخل قسم كذا و ان ده كانت حاجة مهمة اوى وقتها

بس اكتر حاجة بسطتنى يوم ما اتخرجت

انى حسيت احلامى بتعتى اوى و لوحدى اوى

مش حلم دخول المدرسة اللى بيحطنا تحت ايد مدرسين مش فاهميين حاجة

و لا حلم دخول الكلية , اللى حطتنى تحت طائلة من اللوائح و القوانين والانظمة, اللى كنت باحاول الاقيلها مببرات عشان اعرف اكمل و انا فاهمة انى طالبة علم وانها كلمة جميلة

مش انى طالبة فى فصول احدى روايات تشارلز ديكنز

حسيت لما اتخرجت ان باب كبير اتفتح على الحياة

و ورا الباب ده , مفيش اود ولا فراغات ملموسة

فيه فضاء

فيه نجوم

فى احلام

لن يضطر الاخرون سماعها او حشر نفسم فيها لمجرد انهم معاك فى الدفعة

احلامى دايما بتيجى على بالى كأنها نسمة صيف

ورقة شجر طايرة, مش عارفة الهوا موديها على فين

باكبر, و تكبر معايا احلامى

و احس بيها اكبر

والاهم انها بتنضج

بس فيه حلم وقفنى شويه للتفكير فى الاحلام و الكتابة عنها

حلم لأقيته صعب و مش عارفة و لا انظم له و لا اخطط له

لأن يا أمنية الحياة مش بالورقة و القلم

و لأن يا أمنية الدنيا مش بتاعتك لوحدك

و انك اول مرة تحلمى حلم تدخلى معاكى فيه ناس تانيه

تلاقى الحلم بعييييد جدا

و تحقيقه يتكلف من الاخرين الحلم معك

و ساعتها ادركت ان كل احلامى كانت وحيدة

لا تتوقف على اخريين

وان احلامى اللى بالالوان, عينيه بس اللى شايفاها , و كل واحد عنده لوحة الوانه و درجاته

و بيرسم بيها اللوحة اللى على مزاجه

و هقولك يا درجات الوانى , خلبكى معايا

نرسم لوحنا بالوانا و اتمنى دايما افضل معاكى

وتفضلى بخير و حب و سعادة تحلمى معايا , بالالوان

بالالوان

دايما باحس ان علاقتى باللالوان من و انا صغيوره فيها حاجة غريبة

دائما كنت مؤمنة ان عينيه بتشوف الالوان و درجاتها بطريقة غير كل الناس

كانت اهم حاجة عندى الالوان , مش مهم اللون ده اسمه ايه , او ماما و بابا شايفينه ازاى , اهم حاجة انه لون

"امل يلا نشترى لب"

كانت من اهم الجمل عندى و انا صغيره ,

و عشان عارفة ان امل بتاكل اللب الابيض و انا باحب الاسمر السوبر , ان حصيلتى سوف تكون غانمة

"من فضلك يا عمو عايزه بربع جنيه ابيض و بربع جنيه لب سوبر"

طبعا كنت دايما مش طايلة عمو ... و عارفة دايما انى ااقرب للرصيف من راسه

"اوعوا حد يرمى القشر"

و الف الم كل القشر من البيت و اجمعه فى الاوضة

و اجرى اجيب اى ورقة , من بتوع بابا او ماما ومعاها صمغ من اى حته

و اهم حاجة فى الدنيا , علبة الالوان

"ارسم ايه , ارسم ايه ..... سمكه "

و ابتدى احط الخطوط العريضه للسمكه

راس على شكل مثلت و منحنيين كباااارررر و مثلثيين كمان فى بعض يعملوا الديل

فاضل الزعنفة اللى السمكة بتعوم بيها اللى ماما قالتلى عليها

"نبتدى بقه فى المهم .... فين الصمغ"

و املا السمكة كلها صمغ

و ابتدى ارص قشر اللب على ظهر السمكة فى نظام شديد و كله فى نفس الاتجاه

و اللب الابيض يعمل الجسم عشان كبيير , و السوبر خلييه للراس و الزعانف

"يا سلام لو كان فيه فزدق ... مش مشكله بقه لما نانا تجبلنا من السعوديه"

و تبدأ الرحله اللى باحس فيها ان عينى هتطلع من مكانها من كتر الحماس

اللالوااااااااان

اطلع كل الالوان ... و متاكده انى مكنتش فاهماهم

بس المهم ان عينيه كانت شايفاهم

وابتدى الون ظهر قشر اللب بعناية و حرص شديد

"براحه لاحسن لو القشرة اتكسرت هيبقه شكلها وحش"

و افضل الون و اخلصها

واتاكد ان كل القشر فى مكانه و اقول كويس اوى الصمغ ده ... مش زى بتاع المرة اللى فاتت

و اخرج من الاوضة جرى على ماما عشان كانت بتعجبها اوى الحاجات اللى بعملها

و بعدين بابا و امل ... و اعلقها او اشيلها بحرص شديد ...

و مكنتش باشوف السمكه ولا التفاصيل ... اهم حاجة الالوان ... و من يومها و كل حاجة بالالوان...!؟